Nawet nie wiemy, kiedy śmierć do nas zawita. Możemy wyjść z domu i już nie wrócić.

Ale co poradzić, gdy życie idzie dalej, czas nie stoi w miejscu. Z niektórymi faktami musimy się pogodzić, mimo że wydaje się to niemożliwe. Mimo, że nie chcemy, jest nam tak ciężko.
Jest to rodzaj bólu, który nigdy nie znika z serca, więc musimy się z nim pogodzić i nauczyć z nim żyć. To jedyne wyjście. Choć tego  nie da się nawet opisać słowami. Trzeba być silnym.

W takich chwilach to życie wydaje się być puste, wydaje się być kruche.
Niesprawiedliwe. Niesprawiedliwe jest, ale nigdy na ziemi nie będzie żadnej równości.
Czy to liczba ciosów od losu, czy traktowanie przez innych.
Nigdy nic nie będzie równe, dlatego sami musimy dbać o to by nie dać się podeptać.
Ani przez ludzi ani przez życie.

Wstajemy po każdym upadku.
I wyciągamy nauki z błędów.

I żyjemy dalej, trochę inaczej niż wcześniej, ale nadal trzymając formę psychiczną.
To wszystko to pieprzona walka.
A ja myślę że moje życie jest nieźle popieprzone.

Ale nic nie dzieje się bez przyczyny.
Myślę że ma to jakiś cel.Co mnie nie zabije to mnie wzmocni.